jaaps:
“Videocrazy, aangekondigd met vermelding van gewonnen prijzen, is voor mij grote gemiste kans gebleken.
Gandini schets in enkele verhaalllijnen het hedendaags populaire TV-aanbod. Boodschap: mooie vrouwen passend in een bepaald ideaalbeeld zijn het verkoopsucces van alles op TV. OK, maar waarom is dat zo beslissend? wat vindt een kijker daar dan van? Hoe denken die vrouwen daarover? waarom is dit concept in Italie zo succesvol? De film biedt daar geen antwoord op. De IDFA samenvatting suggereert die antwoorden wel.
De processen tussen realiteit en fictie komen in tweer personages in beeld.
Het perspectief van de gewone jongen die ontdekt wil worden wordt mooi in beeld gebracht. Het blijft echter bij dat klassieke beeld van onvervulde dromen dat helaas niets verklaart inzake de geschetste italiaanse TV-wereld.
Een ander personage is Corona, baas van wat paparazzi's met hilarisch ijdel zelfbeeld als Robin Hood. Hij wordt een hype en en overspeeld zijn hand.
de derde personage is Berlusconi zelf. Ja wij allen weten dat hij de media en politieke jmacht in handen heeft via stromannen, grenzeloos ijzdel is en jonge vrouwen inkoopt. Dat wordt allemaal gepresenteerd als een grote kapitalistische misstand. Maar wat is hier precies mis aan, los van goede smaak? Daarover niets in de film. Mag zoiets van de wet of van Europa?
Videocracy laat ons een Italie zien dat wij al vermoeden zonder iets toe te voegen aan ons begrip over die typisch (?) lokale mix van media en politieke macht waar vele gelukzoekers in verbruikt worden.”
Mark as improper
22 November 2009