Een dwarsdoorsnede van de 'videocratie' in het hedendaagse Italië, waar minister-president Berlusconi zowel de media als de politiek volledig naar zijn hand zet. Videocracy opent met een fragment van de allereerste commerciële televisie-uitzending van Italië. In het programma moeten kijkers naar de studio bellen om antwoord te geven op quizvragen; bij elk correct antwoord ontdoet een in de studio aanwezige, gemaskerde huisvrouw zich op suggestieve wijze van een kledingstuk. Dit was 'het begin van de culturele revolutie', zo stelt de film, die Italië heeft gemaakt tot wat het nu is: een land waar macht gelijk staat aan media-aandacht. Regisseur Erik Gandini richt zich op het schemergebied tussen de televisierealiteit en de echte wereld die zich daar continu aan spiegelt, en legt bloot welke processen zich daartussen bevinden. Gandini, geboren en getogen in Italië maar op zijn achttiende verhuisd naar Zweden, zit in een unieke positie: de ingewijde buitenstaander. Hij kent het land en zijn gebruiken goed genoeg om er ongekende toegang tot zijn onderwerp te krijgen, tot en met Lele Mora aan toe, de poppenspeler achter 'de televisie van de president'. Maar tegelijkertijd kan Gandini zijn onderwerp als buitenstaander beoordelen, zonder mee te worden gezogen in Berlusconi's mediamallemolen zoals met vele andere potentiële critici gebeurt.
User Reviews
| |
djhoogerdijk:
“wat er dan precies en juist in Italië misgaat wordt in deze overbodige en oppervlakkige docu niet duidelijk. Het feit zelf dat deze film het in Italie schijnbaar goed doet, zegt meer”
Meld mening als ongepast
25-11-2009
|
jaaps:
“Videocrazy, aangekondigd met vermelding van gewonnen prijzen, is voor mij grote gemiste kans gebleken. Gandini schets in enkele verhaalllijnen het hedendaags populaire TV-aanbod. Boodschap: mooie vrouwen passend in een bepaald ideaalbeeld zijn het verkoopsucces van alles op TV. OK, maar waarom is dat zo beslissend? wat vindt een kijker daar dan van? Hoe denken die vrouwen daarover? waarom is dit concept in Italie zo succesvol? De film biedt daar geen antwoord op. De IDFA samenvatting suggereert die antwoorden wel. De processen tussen realiteit en fictie komen in tweer personages in beeld. Het perspectief van de gewone jongen die ontdekt wil worden wordt mooi in beeld gebracht. Het blijft echter bij dat klassieke beeld van onvervulde dromen dat helaas niets verklaart inzake de geschetste italiaanse TV-wereld. Een ander personage is Corona, baas van wat paparazzi's met hilarisch ijdel zelfbeeld als Robin Hood. Hij wordt een hype en en overspeeld zijn hand. de derde personage is Berlusconi zelf. Ja wij allen weten dat hij de media en politieke jmacht in handen heeft via stromannen, grenzeloos ijzdel is en jonge vrouwen inkoopt. Dat wordt allemaal gepresenteerd als een grote kapitalistische misstand. Maar wat is hier precies mis aan, los van goede smaak? Daarover niets in de film. Mag zoiets van de wet of van Europa? Videocracy laat ons een Italie zien dat wij al vermoeden zonder iets toe te voegen aan ons begrip over die typisch (?) lokale mix van media en politieke macht waar vele gelukzoekers in verbruikt worden.”
Meld mening als ongepast
22-11-2009
|