Martens portretteert de armoede in Congo. Hij filmt VN-blauwhelmen, de UNHCR, Médecins Sans Frontières en anderen die aan de situatie verdienen. Maar ook de ondervoede kinderen van onderbetaalde dagloners. Martens vertelt hen dat ze zelf aan hun armoede kunnen verdienen, bijvoorbeeld door de gruwelen zelf te fotograferen.
User Reviews
| |
Daniel:
“Enjoy poverty is a undeserving piece about an uninformed artist’s view of the third world that ultimately exploits the subjects while pretending to make a point about their exploitation. But I’m not angry at Mr. Martens at mis-stepping his way through a subject and leaving a trail of confusion and controversy. I’m angry at all in the festival infrastructure and media that would elevate his misplaced creativity to a standing where it doesn’t belong, and then fan the flames of ‘controversy’, apparently to boost attendance and readership. This film is is a non-event after the IDFA.”
Meld mening als ongepast
29-11-2008
|
Joris:
“If you're not part of the solution, you are part of the problem. En ik zie even niet hoe Renzo Martens met deze documentaire bijdraagt aan een oplossing. De beelden die er het meest inhakken en pijn doen, zijn die van een stervend meisje en zwaar ondervoede kinderen. Zijn harde, cynische toon, met name over de uitzichtloosheid van bepaalde situaties stoort me. Plaatsvervangende schaamte riep het bij me op. Neemt al met al niet weg dat de docu tot denken aanzet, dat lijkt me niet niks.”
Meld mening als ongepast
25-11-2008
|
GJPrins:
“Ik beschouw mij niet als een cynisch persoon. Toch meen ik de boodschap van deze filmmaker begrepen te hebben. En hoewel ik wel met stomheid geslagen zat, en met walging, meen ik toch dat deze boodschap verteld moest worden. Ik denk niet dat we moeten vluchten in commentaren over de prententies van deze filmmaker. Ik denk dat we de boodschap moeten accepteren, ondanks dat het een klap in ons gezicht is.”
Meld mening als ongepast
25-11-2008
|
Jhein:
“Enjoy Poverty heeft mij diep geraakt. De beelden van dat kleine zieke meisje dat elke pikdonkere nacht zittend op haar matje doorbrengt omdat zij van de honger niet kan slapen. De vader die zijn kinderen nauwelijks kan voeden terwijl hij, binnen zijn mogelijkheden, hard werkt om wat geld te verdienen. De onmacht van de lokale fotografen om te voldoen aan de kwaliteitseisen die de beschaafde wereld aan hun foto's stelt. Hoe moeten deze mensen ooit op ons welvaartsniveau komen? De intentie, intimiteit en onverbloemde directheid waarmee deze beelden zijn gemaakt lijken mij van een andere orde dan de meeste, goed gemarkete beelden die onze op kijkcijfer en winst georienteerde media gewoonlijk tonen. Zij raken mij diep in mijn hart. Ze vervullen mij met schaamte over mijn welvaart. Brengen mij in verwarring over de genadeloze gespletenheid in mijn werkelijkheid, mijn wereld. Juist nu, in deze periode waarin wij het westerse financiele systeem draaiende proberen te houden door de groei van de economie met alle geweld te stutten. Ik voel mij geraakt en aangesproken. Zelden heb ik zo betrokken en onbedekt kunnen ervaren hoe ernstig armoede is. En hoe kansloos deze mensen zijn in deze wereld, zoals die door onze, hoogst ontwikkelde, opvattingen wordt geregeerd. Ik zwijg en probeer te streven naar meer eenvoud en bescheidenheid voor zover mij dat hier in onze welvaart nog mogelijk is.”
Meld mening als ongepast
23-11-2008
|