Masterclass Victor Kossakovsky

  • Festival
  • 16 november 2012
  • Door Maricke Nieuwdorp

IDFA-gast van het jaar Victor Kossakovsky gaat in zijn Masterclass uitdagend te werk. Om zijn punt te maken, laat hij gastheer Peter Wintonick alle hoeken van het podium zien. Letterlijk.

Victor Kossakovsky zette Peter Wintonick op een wankele stoel en dwong hem het podium af en weer op lopen. De Russische documentairemeester ging bij Wintonick op schoot zitten en liet hem een liefdesverklaring aan hem schrijven. Dit circus werd door de charmante Rus speciaal op poten gezet om te illustreren hoe hij als filmmaker te werk gaat – en wat hij bij andere filmmakers zoekt. Uiteraard met de nodige filmfragmenten, zowel uit zijn eigen oeuvre als uit de Top 10 van documentairefavorieten die hij voor IDFA selecteerde. 

Zo vraagt Kossakovsky Wintonick wat hij over deze dag te vertellen heeft. “Ik werd vanochtend heel vroeg wakker…” “Stop!”, sommeert Kossakovsky. “Doe me een plezier en klim nu eens op je stoel?” De zwaarlijvige moderator wankelt op het kussen. “Zeg het nu nog eens: wat heb je vandaag gedaan?” Wintonick: “Ik ontmoette Victor Kossakovsky. Het was een nachtmerrie!” Hilariteit alom in de zaal, maar volgens Kossakovsky vertelt zijn lijdend voorwerp nu de waarheid. Dat gebeurt juist in situaties waarin mensen zich niet helemaal op hun gemak voelen.

Toch wil Kossakovsky niet ensceneren of in interviews zaken naar boven brengen. Want dan zijn mensen – ‘niet-acteurs’ – opeens helemaal niet meer zichzelf. Dat is ook duidelijk te zien aan Wintonick, die van de Rus opdracht krijgt de podiumtrap op te lopen (hij moet er eerst af). Het effect? Een grote man die onhandig en semi-gegeneerd een trapje af- en opgaat, terwijl ruim vierhonderd man publiek hem aangaapt. Dat is dus het effect waarnaar Kossakovsky, zo legt hij uit, níet op zoek is als hij iemand met de camera volgt.

Aan de hand van onder meer fragmenten uit zijn lievelingsfilms Our Mama Is a Hero (Nikolai Oboechovitsj, 1979), Ten Minutes Older (Herz Frank, 1978) en The Tram Runs Through the City (Loedmila Stanoekinas, 1973) toont Kossakovsky aan hoe belangrijk hij de cameraman/vrouw vindt. En dat hij dat aspect van films maken daarom altijd zelf op zich neemt.

In Where the Condors Fly, ook op IDFA vertoond, wordt Kossakovsky voor de verandering eens zélf gefilmd. De Chileense Carlos Klein Frohlich portretteerde hem tijdens de opnames van zijn succesvolle film ¡Vivan las antipodas! (2011). Voor diens camera springt Kossakovsky even speels op – om vervolgens pardoes een ravijn in te storten. De arme filmmaker schreeuwt paniekerig van achter de camera: “Nee! Victor!” – maar blijft er wel bij filmen. En zo ziet de Rus het graag: je moet blijven filmen als er iets bijzonders gebeurt. Gelukkig kon de gerenommeerde Rus het vandaag zelf nog navertellen.

Regisseur Victor Kossakovsky (rechts) toont in zijn Masterclass in Tuschinski met behulp van moderator Peter Wintonick hoe een filmmaker zijn onderwerp kan sturen. (foto Bram Belloni)
Op zoek naar de waarheid, vraagt regisseur Victor Kossakovsky aan moderator Peter Wintonick op zijn stoel te gaan staan en te vertellen wat hij vandaag gedaan heeft. (video IDFA)

Deze website maakt gebruik van cookies.

Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

Lees
 hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies