‘Juist de rechtbank is surrealistisch’

    • Festival
    • 23 november 2017
    • Door Olga van Ditzhuijzen

    Als chipbedrijf Intel aankondigt uit te gaan breiden, is dat voor de vele werkloze Ieren fantastisch nieuws. Behalve voor de teruggetrokken boer Thomas Reid: zijn terrein is uitgekozen voor de nieuwbouw. Over zijn verhaal gaat The Lonely Battle of Thomas Reid.

    Sinds Ierland in 2008 hard werd getroffen door de financiële crisis, is het land geobsedeerd door economische groei. Om ruim baan te geven aan werkgelegenheid, in de vorm van een nieuwe chipfabriek, moet de eeuwenoude familieboerderij van Thomas Reid eraan geloven. De vijftiger is er geboren en getogen en leidt zonder elektriciteit of stromend water een wat archaïsch boerenbestaan. Gezeten tussen zijn bijzondere collectie stoffige langspeelplaten, die hij bij gebrek aan stroom niet kan beluisteren, onderhoudt Reid via een verzoekplatenprogramma zijn liefde voor muziek.

    Diezelfde radio verduidelijkt de ontwikkelingen in het conflict voor de kijker. “Voor de film was het onhandig dat hij alleen is”, vertelt de Ierse filmmaker Feargal Ward. “Ik kon hem niet de zaak aan iemand laten uitleggen. Dat heb ik opgelost door het verhaal via diverse media te vertellen, als schakel naar de buitenwereld.”

    Weiland

    Ward besloot de gortdroge juridische teksten uit hun context te plaatsen, en liet de rechtszittingen naspelen in het weiland van Reid. “Dat kun je surrealistisch noemen, maar voor mij is juist de rechtbank zelf een surrealistische omgeving. De taal van de staat is voor normale mensen niet te begrijpen.” Je kunt nauwelijks onderscheiden of de pratende toga aan de kant van Intel of Reid staat, aldus Ward.

    De camera tolt net zo rond de spelers in de rechtbankscènes als de gedachten over de zaak door Reids hoofd spoken, verklaart de regisseur: “Ik wilde op die manier de psychologische impact van zo’n zaak tonen.”

    Het mediagenieke conflict kreeg niet de massale volkssteun die je zou verwachten. “De Ieren vinden het creëren van werkgelegenheid nu topprioriteit, ze vinden dat er offers gebracht moeten worden”, verklaart Ward. Als kijker vraag je je af waarom Intel niet gewoon een andere plek zoekt om uit te breiden.

    “Nou ja, kijk”, begint Ward, “hun terrein ligt aan de ene kant aan een kanaal en aan de andere kant is een spoorlijn – of stop, waar heb ik het over”, onderbreekt hij zichzelf. “Het is onzin wat ik zeg, Intel kan een vestiging op de maan bouwen als ze willen. Het onteigenen van Reids land was gewoon de makkelijkste weg. Daar draait het om, die achterliggende gedachte dat je de rechten van een enkele burger met één pennenstreek kan vermorzelen.”

    Gerelateerd

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies