Liberianen kun je niet plannen

    • Festival
    • 23 november 2017
    • Door Veerle Corstens

    Hoe je met vele mobiele telefoons een compleet dossier op kunt bouwen tegen een corrupte regering, laat de film Silas zien. Maar ook welke tol activisme kan eisen op het gezinsleven.

    Op de meest onwaarschijnlijke plek bedachten de twee makers van Silas om hun film te maken: de Keniaanse première van Sex & the City 2. Anjali Nayar en Hawa Essuman besloten op dat moment een film te maken over een beter onderwerp, vertellen ze tijdens de Doc Talk. Nayar was milieujournalist in Kenia en vroeg zich af waarom ze altijd verslag deed van illegale bomenkap wanneer het al gebeurd was. “En het is niet dat dit van de ene op de andere dag gebeurt, zoiets duurt vaak jaren.”

    Via de app This Is My BackYard verzamelde de Liberiaanse milieuactivist Silas Siakor foto’s, filmpjes en geluidsopnamen van illegale bomenkap, landonteigening voor bedrijven van palmolie en gemeenschappen wier land wordt ontnomen. Verhalen moet je persoonlijk maken, zegt Nayar en daarom focuste ze zich op Siakor.

    “Een paar jaar eerder had ik hem al geïnterviewd, waardoor ik wist dat hij een interessante persoon is, hij had al een trackrecord op het gebied van mensenrechten, had awards gewonnen en stond open voor nieuwe ideeën."

    Gezinsleven

    De activist stelt misstanden aan de kaak, zoals verdwenen internationaal hulpgeld en het kappen van beschermd bos. Het duurde wel een paar jaar voor ze toegang kreeg tot zijn persoonlijk leven. Dat was het wachten waard, want zo zien we hoe moeilijk het activisme eigenlijk is voor de omgeving en wat voor invloed het heeft op je gezinsleven.

    “Had je het geluk om vaak op de juiste momenten aanwezig te zijn?”, vraagt interviewer Chris Kijne. “Liberianen kun je niet plannen”, lacht Nayar. “Je kunt acht uur wachten op het ondertekenen van een bepaald document dat uiteindelijk niet komt, tot blijkt dat het niet gaat gebeuren en je voor niks bent gekomen met je camera. Aan de andere kant zijn er weer onverwachte parels zoals wanneer Silas zijn eigen organisatie besluit te verlaten en dat op een moment aankondigt dat wij toevallig aan het filmen zijn. Iedereen in de ruimte was aan het huilen, wij overigens ook.”

    Ook geluk hadden ze bij het filmen van een voetbalwedstrijd. “We dachten gewoon sfeershots te maken, maar toen we aankwamen wisten we pas dat de president er was, en waarom er zoveel politie was. Toen zagen we hoe er zoveel afstand was tot de elite en de goegemeente achter hekken.”

    Foto: Nichon Glerum

    Gerelateerd

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies