‘Waanzinnig hoe serieus de kinderen het namen’

    • Festival
    • 24 november 2017
    • Door Maricke Nieuwdorp

    Winnaar IDFA Special Jury Award for Children’s Documentary: L I S T E N | Kinderen die hun problemen niet kwijt kunnen bij ouders of vriendjes kunnen al sinds 1979 anoniem bellen naar de Nederlandse Kindertelefoon. Astrid Bussink (1974), ooit zelf zo’n kind, wilde er graag een film over maken. De vraag was alleen: hoe?

    Het mooiste aan het concept van de Kindertelefoon vindt Astrid Bussink (Giovanni en het waterballet, Achter de toren) het ongefilterde karakter van de persoonlijke verhalen: “De kinderen die bellen, worstelen met issues die ze echt alleen aan een vreemde durven te vertellen.”

    Hoewel de mensen achter de Kindertelefoon enthousiast waren over Bussinks filmplan en wilden meewerken, stuitte ze op veel praktische bezwaren. “Er waren zo veel dingen die niet konden. Volgens de wet mag je niet afluisteren, ik mocht dus niet meeluisteren naar werkelijke gesprekken – laat staan ze opnemen.” 

    Wel sprak ze met vrijwilligers en bestudeerde ze documenten met thema’s waarover kinderen zoal belden. Daaruit destilleerde ze veel voorkomende issues als homoseksualiteit, eenzaamheid en scheidende ouders. “Via online oproepen en researchers vonden we kinderen die mee wilden doen in onze film. Ik legde hen een probleem voor dat dicht bij ze lag, waarmee ze Kindertelefoonvrijwilligers konden bellen.”

    Verrassend authentiek

    Door situaties na te spelen omzeilde Bussink privacywetten. De vrijwilligers wisten op hun beurt nooit welk kind of welk probleem ze zouden tegenkomen en reageerden zoals ze normaal gesproken zouden doen. “Ik wilde de kinderen geen teksten in de mond leggen, alleen een thema. Daar kwamen verrassend authentieke gesprekken uit voort; waanzinnig hoe serieus die kinderen dat namen. Op een of andere manier voelde je dat het toch dicht bij ze lag. Een van de meisjes moest echt huilen tijdens een gesprek. Ik weet niet of dat was omdat haar eigen ouders ook in scheiding lagen, maar haar emoties waren echt.”

    Bij de ongeveer dertig gesprekken die werden opgenomen vroeg Bussink andere kinderen om filmpjes en foto’s te maken rondom dezelfde thema’s. “Dan vroeg ik: ‘Wat zou jij filmen als je eenzaam zou zijn en je ouders nauwelijks thuis zouden zijn?’ Zowel audio als video zijn gemaakt vanuit het perspectief van kinderen.” Alleen aan het begin en einde plaatste Bussink eigen, rustige, gestileerde beelden. “Luisteren naar een telefoongesprek vergt een eigen vorm van concentratie. Onze beginbeelden hebben weliswaar een link met de inhoud, maar zijn zo vervreemdend dat je extra goed gaat luisteren naar de gesprekken – en dat is precies de bedoeling.”

    Gerelateerd

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies