‘Als zij een gevaar is, moet er een hek omheen’

    • Festival
    • 25 november 2017
    • Door Sietse Meijer

    IDFA Special Jury Award for Dutch Documentary: Alicia | Op éénjarige leeftijd wordt Alicia door Jeugdzorg weggehaald bij haar moeder en in een pleeggezin geplaatst. Vier jaar later moet ze daar wegens omstandigheden weg en belandt ze in een tehuis, waar een nieuw pleeggezin voor haar wordt gezocht. Daar begint de film Alicia.

    “Toen ik eraan begon, verwachtte ik dat zij binnen een half jaar of een jaar naar een pleeggezin zou gaan”, zegt regisseur Maasja Ooms. Het liep anders: er kwam geen pleeggezin en de gaandeweg moeilijker gedrag vertonende Alicia kwam in steeds strengere tehuizen terecht. 

    Ooms: “Terwijl Alicia langzaam afgleed, bleef ik ergens nog wel de hoop houden dat ze een pleeggezin voor haar zouden vinden. Pas vrij laat besefte ik dat de film niet zou gaan over Alicia die bij een pleeggezin terechtkomt, maar over wat het met je doet als er geen perspectief geboden kan worden.”

    Als kijker voel je vooral de onmacht die ook de begeleiders van het meisje gevoeld moeten hebben: je ziet dat het steeds verder misgaat en niemand kan er iets aan doen. “Je ziet iedereen ongelooflijk z’n best doen en meeleven”, zegt Ooms. “Maar ja, iedereen zit met protocollen. Als dít te ver gaat, volgt díe beslissing daarop. Ze zijn gebonden aan regels. En ze moeten haar veiligheid garanderen. Als zij een gevaar voor zichzelf of anderen is, moet er een hek omheen, hoe verschrikkelijk iedereen dat ook vindt.”

    Intimiteit

    De film zit Alicia dicht op de huid. Dat heeft voor een groot deel te maken met de werkwijze van Ooms, die regie, camera en geluid zelf deed. “Als je met twee grote mensen in een leefgroep met kleine kinderen komt, verstoor je het gewone leven. Ik vond het fijn om onderdeel te zijn van de groep. Dat kan het beste als je alleen bent.”

    “Daarnaast ben ik iemand die graag alles zelf doet, dat zit ook in mij. Ik ben al twintig jaar cameravrouw, dus zou het gek zijn om dat uit handen te geven. Je levert wel wat in, want als je ook moet letten op het geluid, heb je niet de volle aandacht bij het beeld. Maar ik denk toch dat je dat kunt wegstrepen tegen de meerwaarde van het feit dat ik er alleen was. Als het kader een beetje scheef is of het beeld onscherp, nou ja. De intimiteit die je genereert, voel je ook in een onscherp kader.”

    Gerelateerd

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies