Set: het Beste van IDFA

    • set 5 documentaires

    Het festival lijkt nog ver weg, maar je kunt nu al kaarten kopen voor de beste documentaires van IDFA 2017 (zie verderop op deze pagina). En kijken naar een speciaal geselecteerde set prijswinnende documentaires uit voorgaande edities. Waaronder André Hazes: She Believes in Me uit 1999.

    Documentaires in deze set

    Planet of Snail

    • Seung-Jun Yi
    • 2011

    Young-Chan is doof en blind en weet niet hoe hij zich in deze wereld moet bewegen. Totdat hij Soon-Ho ontmoet, de liefde van zijn leven.

    Last Train Home

    • Lixin Fan
    • 2009

    Het bijeenhouden van het gezin is het zwaarste werk voor de arbeiders in de fabrieken van het nieuwe China, die hun kinderen alleen met Nieuwjaar zien.

    André Hazes - She Believes in Me

    • John Appel
    • 1999

    Portret van levensliedzanger André Hazes (1951-2004) op het hoogtepunt van zijn roem.

    The Monastery - Mr. Vig & the Nun

    • Pernille Rose Grønkjær
    • 2006

    Excentrieke ex-priester ziet een droom van een halve eeuw, een klooster in een Deens kasteel, bijna in vervulling gaan - maar dan stuit hij op een eigenzinnige non.

    Family

    • Sami Saif, Phie Ambo
    • 2001

    Sami Saif is 28. Hij heeft filmregie gestudeerd. Zijn vader liet hem en zijn broer in de steek toen ze nog jong waren. Zijn broer pleegde later zelfmoord. Sami wil zijn vader gaan zoeken, maar laat elke gelegenheid daartoe voorbijgaan. Zijn aarzeling wordt gevoed door angst, onzekerheid en twijfel, maar toch reist hij uiteindelijk naar Egypte om zijn vader te ontmoeten die nu een nieuw gezin heeft. Met behulp van oude super-8-amateurfilmpjes van hem en zijn broertje, van de jeugd waarvan hij zich weinig herinnert, afgewisseld met prachtige beelden van voorbijdrijvende wolken, van de lucht die voortdurend het verstrijken suggereert van tijd, stemmingen en levenssituaties, heeft de regisseur een zeer poëtische maar ook verontrustende documentaire gemaakt. Omdat hij de camera beschouwt als de belangrijkste getuige van zijn zoektocht, praat, huilt en tiert de filmmaker in de lens. Een sterke passage, gefilmd met een conventionele techniek, is die van enkele telefoongesprekken. De scène duurt tien minuten, maar de camerahoek en de lensinstelling blijven ongewijzigd. Toch wordt de onderliggende druk zo voelbaar dat de passage barst van de spanning en de pijn. Gedurende de lange tijd die de filmmaker onderweg doorbrengt, mediteert hij over het leven in het heden en verleden en over schuldgevoelens, en maakt hij de kijker zo voortdurend deelgenoot van zijn gedachten. Op deze manier wordt de zoektocht het hoofdonderwerp, terwijl de ontmoeting met zijn vader, die wel of niet zal plaatsvinden, slechts het resultaat is.