Tragedies overwonnen met dans

    • Festival
    • 22 november 2016
    • Door Olga van Ditzhuijzen

    Zwieren in een stippeltjesjurk, wat klappen en stampen: meer dan dat geijkte beeld had regisseur Lucija Stojevic ook niet van de Spaanse flamencocultuur. Tot ze zelf les nam, samen met een goede vriend.

    ‘Ik heb vroeger veel gedanst en na een lange periode zonder, opperde die vriend om het weer op te pakken. Kies jij maar een les uit, zei ik – dat werd flamenco.’ Niet háár eerste keus, maar al snel ontdekte ze dat flamenco verder gaat dan de bekende, folkloristische sevillana’s. ‘Het is een kunstvorm die tientallen subgenres kent, met zelfs invloeden van experimentele jazz.’

    Stojevic kreeg in haar woonplaats Barcelona les van Beatrice, die goed bevriend bleek met voormalig flamencodiva Antonia Santiago Amador – beter bekend als La Chana, ‘de wijze’. Het verhaal van La Chana, die ondanks haar succes jarenlang niet optrad, werd het onderwerp van Stojevic’ eerste lange documentaire. Thuis bij de 69-jarige danseres bekeek Stojevic videobanden van La Chana’s dansvoorstellingen, en was verkocht. Vooral haar optreden in de Hollywoodkomedie The Bobo in 1967 maakte indruk: ‘La Chana is daar negentien, maar lijkt wel veertig.’

    La Chana in The Bobo

    Opgesloten

    Opgroeien in het Spanje van Franco, in de armoede en machocultuur van de gitanes, liet zijn sporen na. ‘Binnen die beperkingen ontdekte ze de kracht van dansen, dat haar vrijheid gaf. Flamenco is subtiel en heftig tegelijk, een sierlijk én krachtig gevecht.’ Haar vader verbood echter dat ze zou optreden. Ze ging daarom met haar oom mee, die haar carrière stimuleerde – maar als er geen voorstelling was, sloot hij haar op in huis. La Chana liep vervolgens weg met haar geliefde, een gitarist, die haar op de piek van het succes uit afgunst uit de schijnwerpers weghield en stelselmatig mishandelde.

    ‘Ik wilde geen slachtofferverhaal maken, maar juist de kracht tonen waarmee ze de tragedies in haar leven overwonnen heeft. Ze is een toonbeeld van iets doen waarvan je houdt.’ Dansen heeft La Chana altijd op de been gehouden, zelfs nu haar kapotgedanste knieën niet meer willen: ze treedt gewoon zittend op. ‘De film gaat ook over de gevolgen van ouder worden. Haar lichaam wil niet meer, maar in haar geest is ze nog twintig. Ze geeft niet op, ze zegt dat ze eenmaal in de hemel God om een tableau zal vragen om haar dans te doen.’

    Door vier jaar aan deze film te werken zijn Stojevic’ eigen dansoefeningen er wat bij in geschoten. ‘Ik zou nooit een goede flamencodanseres zijn, ik ben niet open genoeg. Bij haar komen de emoties echt uit haar binnenste. Dat maakt het zo indrukwekkend: je kunt dit niet faken.’ 

    La Chana

    • Lucija Stojevic
    • 2016
    • 83 min

      Zinderend portret van flamencokoningin ‘La Chana’ die na 23 jaar afwezigheid het podium bestijgt. Waar was ze al die tijd?

      Meer info

      Deze website maakt gebruik van cookies.

      Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

      Lees
       hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies