Masterclass Heddy Honigmann

    • Festival
    • 22 november 2014
    • Door Sasja Koetsier

    Van verlegen liefkozingen tussen twee jonge geliefden in de metro tot het doden van een leeuw: tederheid is volgens Heddy Honigmann overal te vinden. Met Hans Beerekamp als 'helper', zoals hij het zelf noemde, bespreekt Nederlands grootste levende documentairemaker in haar Masterclass een aantal favoriete filmfragmenten.

    Het is dringen in Tuschinski om de Masterclass van Heddy Honigmann te kunnen bijwonen. De titel, 'Try a Little Tenderness', is ontleend aan een lange scène uit Honigmanns The Underground Orchestra. Daarin tovert een groepje muzikanten een Parijse metrotrein om tot concertzaal met een aanstekelijke uitvoering van Otis Reddings soulhit. Het is het eerste fragment dat de filmmaker laat zien en naar aanleiding hiervan wil Beerekamp het over timing hebben. "De mensen in de scène beslissen", zegt Honigmann daarover. "Ik zal ze nooit verraden." Die woordkeuze legt meteen de sterke vertrouwensband bloot die ze opbouwt met de mensen die ze filmt. In de getoonde scène was bijvoorbeeld van tevoren afgesproken dat ze het nummer pas zou filmen als de stem van de zanger was opgewarmd.

    De tederheid die als een rode draad door het gesprek loopt, vindt Honigmann ook in de films van Agnès Varda, met wier werk ze een sterke verwantschap voelt. Ze vertelt hoe dat ooit bevestigd werd toen ze na het zien van The Gleaners and I de bioscoopzaal verliet en iemand over die film hoorde zeggen: "Het is een soort Honigmann, maar dan erger." Beerekamp ziet nog wel een andere parallel: "Wat jullie gemeenschappelijk hebben is dat jullie allebei het toeval toelaten in jullie films." "Dat is waar", antwoordt Honigmann, "maar Varda is moediger dan ik. Ik blijf het liefste buiten beeld. Zij neemt je echt persoonlijk mee en aan het eind weet je alles over haar."

    Om in het krappe tijdschema te blijven, stelt Beerekamp voor om een fragment uit The Lion Hunters van Jean Rouch te laten vervallen. "Nee!", zegt Honigmann resoluut. "Dat kan niet. Nee, echt niet." Na vertoning van de scène, waarin Malinese jagers een jonge leeuw doden, legt Honigmann uit wat ze hier zo mooi aan vindt: "Ze doden wat ze adoreren. Terwijl de leeuw bezwijkt, wordt er voor hem gebeden. Er is veel respect. En elk onderdeel wordt wel ergens voor gebruikt." Ook dat is tederheid.

    Gerelateerd

    In Memoriam: filmmaker Heddy Honigmann (70)

    • Nieuws
    • 24 mei 2022
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies