Shadows: Je moet de vuile was buiten hangen

    • Festival
    • 19 november 2017
    • Door Veerle Corstens

    Miri Arazi begint plotseling te huilen als ons gesprek ten einde is. “Het is niet normaal om je kinderen te slaan. Ik wil in deze film excuses maken aan mijn kinderen. En tegelijkertijd openheid geven aan anderen die dit ook overkomt. Praat erover.”

    Miri Arazi is een van de hoofdpersonen in Shadows. De film gaat over drie tweedegeneratie Holocaustoverlevers. Deze drie hebben een aantal dingen gemeen; één of meerdere ouders die een concentratiekamp overleefden en woede van ouders die op hen afgereageerd werd: een systeem dat overgenomen wordt door de volgende generatie. Miri sloeg haar kinderen met een riem. “Ik heb zelfs een keer met een kussen in mijn hand gestaan om mijn zoon te stikken. Dat was het moment dat ik me realiseerde dat er iets moest veranderen.” 

    Miri trekt even aan mijn trui. Ouders schreeuwen volgens haar niet tegen hun kinderen omdat ze boos zijn op hun kind, maar omdat ze boos zijn op elkaar. “Mijn moeder wilde geen moeder zijn; na alle ellende in het concentratiekamp wilde ze alleen maar voluit leven en geen verantwoordelijkheid voor een kind. Ze had haar oom, tante, neven en nichten al in de gaskamers zien verdwijnen en kon het niet aan om iemand te moeten beschermen. Ik heb daardoor ook nooit tools gehad voor het ouderschap.” 

    Miri woont nu tussen twee van haar kinderen in: haar dochter woont met twee kleinkinderen op de begane grond, haar zoon op de verdieping boven haar. Inmiddels heeft ze geleerd met haar woedeaanvallen om te gaan. En haar kinderen ook: “Ze sturen me dan even naar mijn eigen huis om af te koelen. De kleinkinderen weten dat als oma ‘moe’ is, ze even met rust gelaten moet worden.” 

    Of alle ouders met tweedegeneratieproblematiek hun kinderen uiteindelijk gaan mishandelen vindt Miri een moeilijke vraag. “Ik woon in Israël en iedereen daar heeft een holocaustverleden.”

    Miri pakt mijn arm vast. “Help je me even terug naar mijn verhaal te gaan? Toen mijn zoon op school gediagnosticeerd werd met ADHD, kwam ik erachter dat ik dat ook had. Ik moet soms even ingeperkt worden.”

    In de spiegel kijken

    Voor Miri was het niet makkelijk om te erkennen dat ze geen goede moeder was, maar wel nodig om haar gedrag te veranderen. Ze werkte mee aan de film omdat ze sorry wilde zeggen tegen haar kinderen. Inmiddels is het groter geworden: ze wil nu over de wereld gaan en vertellen dat mensen hun vuile was buiten moeten hangen. “Ik hoop dat door deze film anderen ook in de spiegel kunnen kijken en zeggen dat ze misschien geen goede moeder zijn, alleen dan kan het veranderen.” 

    In de film zegt een van de protagonisten dat hij opgelucht is dat zijn moeder dood is. Zo dacht Miri er ook over toen haar moeder overleed. Is ze bang dat haar zoon er ook zo over denkt? Ook daar hebben ze over gepraat en gelukkig is dat bij haar anders. “Hij vond het dapper dat ik had meegewerkt aan de film.”

    Hoe schijnbaar gemakkelijk Miri ook vertelt dat ze een slechte moeder was en haar kinderen veel pijn deed, toch barst ze in tranen uit zodra ze onzeker is hoe dit artikel uit zal pakken voor haar kinderen. Maar ze wil het vertellen, niet alleen voor haar eigen kinderen maar voor alle kinderen die geslagen worden. “Ik hoop zo dat het hier stopt.”

    Shadows

    • Noa Aharoni
    • 2017
    • 53 min

      Schurende film over hoe Holocaust-overlevers zelf ongewild veranderen in daders en zo hun kinderen slachtoffer maken van oorlogstrauma's. 

      Meer info

      Gerelateerd

      IDFA 2017 in woord

      • Overig
      • 30 november 2017
      • De redactie

      Deze website maakt gebruik van cookies.

      Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

      Lees
       hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies