Silvana: ‘Ik weet dat ik impact heb’

    • Festival
    • 23 november 2017
    • Door Veerle Corstens

    Feministische hiphopartiest Silvana treedt in Zweden al op voor 10 duizend mensen, maar is toch nog overweldigd door het feit dat er een documentaire over haar gemaakt is.

    “Het is raar, cool en overweldigend dat mensen naar de bioscoop gaan voor een film over mij. Ik vind het gaaf bekend te zijn vanwege mijn muziek, maar beroemdheid om de beroemdheid is niks voor mij. Deze film is gelukkig een echt verhaal over een echt persoon. Aan de andere kant ben ik niet verbaasd; door de reacties die ik krijg weet ik dat ik impact heb. Veel fans herkennen bij mij het gevoel van er niet bij horen. Soms omdat ze net als ik lesbisch zijn of immigrant, soms omdat ze gepest worden of geen vrienden hebben.”

    Haar Litouwse moeder en Syrische vader leerden elkaar kennen in de metro van Moskou. Zodoende werd Silvana geboren in Litouwen en woonde ze vervolgens in Syrië, Tsjechië en Zweden. In 2014 begonnen regisseurs Mika Gustafson, Olivia Kastebring en Christina Tsiobanelis Silvana te filmen. Ze volgden haar aanvankelijk een paar dagen, wat uitliep op maanden en zelfs jaren. “Het groeide organisch”, aldus Silvana. “Niemand wist hoe groot dit zou worden.”

    Beatrice Eli

    In de film zien we hoe haar populariteit explodeert vanwege haar muziek, haar activisme en haar relatie met het Zweedse popidool Beatrice Eli. Zij is het die in de film begint over het rauwe personage dat Silvana op het podium heeft opgebouwd; een beeld dat door hun lieve geknuffel nu aan gort wordt geholpen.

    Met teksten als Go kiss your fucking swastika! schudt Silvana het racistische patriarchaat wakker en ook de emoties die zij en Beatrice oproepen op het podium geven het gezapige Zweden kleur op de wangen. Silvana denkt vooral aan haar missie: zorgen voor een betere wereld voor meer mensen. Zij leent daar haar gevoelens en muziek graag voor uit. “Natuurlijk speel ik op het podium een personage. Dat is niet fake, maar een uitbreiding van mij. Beyoncé is ook niet altijd zoals ze op het podium is - dat is ook een rol. In de documentaire zie je verschillende kanten van mij. Daarmee wordt het een echt verhaal, maar het voelt ook wel heel naakt.” 

    Foto: Nichon Glerum

    Gerelateerd

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies