When the Phone Rang

Op een vrijdag in 1992,om 10.36 uur, is de elfjarige Lana alleen thuis als de telefoon gaat. De mededeling is kort: haar opa is overleden. Het telefoontje verandert haar leven voorgoed. Ze verliest niet alleen haar grootvader maar ook haar land, het versplinterde Joegoslavië, dat ze in allerijl moet verlaten. Het telefoongesprek vormt de laatste herinnering aan dat oude leven.

Puttend uit eigen jeugdherinneringen ontrafelt regisseur Iva Radivojević het noodlottige moment door terug te keren naar Servië. Ze trommelde oude vrienden en buren op om haar vroegere buurt en momenten uit haar jeugd via nagespeelde scènes weer tot leven te wekken. In haar ingetogen, persoonlijke filmessay, verteld vanuit het perspectief van een kind, staat niet het trauma centraal maar juist de momenten van eenvoudig geluk, zoals een mislukte knipbeurt, samen zingen met een vriend of de eerste liefde die ze voelde voor een vriendin.

Met behulp van droomachtige 16mm-beelden roept ze op wat voorgoed verloren is, dwalend door de herinneringen van Lana: een personage waarin de regisseur haar eigen ervaring versmelt met die van talloze andere ontheemden.