I Am the Blues

  • Daniel Cross
  • Canada
  • 2015
  • 96 min
  • Wereldpremière
  • Music Documentary
“De oude gasten sterven langzaam af,” zegt harmonicaspeler Bud Spires in I Am The Blues, vernoemd naar een lied van Willie Dixon. Verderop in de film zien we Spires zelf begraven worden. Regisseur Daniel Cross filmde wel meer oude mannen en een enkele vrouw (linkshandige gitarist Barbara Lynn), die in Mississippi ondanks hun hoge leeftijd nog elke dag bezig zijn met de blues. Een van de laatst overgebleven blues devils die hij volgt, is Bobby Rush (1933). Rush vertelt dat hij begin jaren vijftig toerde in het “chitlin’ circuit” – speciale bars waar de zwarte bevolking geen last had van de segregatiewetten – en daar optrad voor wat hamburgers of hooguit een paar dollar. Een van die bars zit in de film, het Blue Front Cafe wordt door muzikant Jimmy “Duck” Holmes (1947) in leven gehouden en vormt onderdeel van de officiële Mississippi Blues Trail. Cross legt niet alleen herinneringen en jamsessies van de bluesmuzikanten vast, zoals een opwindende boogiewoogie van pianist Henry Gray (1925), maar ook hun dagelijkse leven: vissen op kreeft, barbecueën, spelen op de veranda en oude (muzikale) vrienden opzoeken voordat het te laat is.

Credits

  • 96 min
  • kleur
  • DCP
  • Gesproken talen: Engels
Regisseur
Daniel Cross
Production
Bob Moore namens EyeSteelFilm, Daniel Cross namens EyeSteelFilm
Executive producer
Mila Aung-Thwin namens EyeSteelFilm
Cinematography
John Price
Editing
Ryan Mullins

IDFA historie

Deel deze film

Print deze pagina

IDFA historie

Deze website maakt gebruik van cookies.

Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

Lees
 hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies