Park

Asri en Hasan, twee Indonesische studenten in Taiwan, ontmoeten elkaar ’s avonds in een park. Ze praten over wat er die dag is voorgevallen en verwerken de gebeurtenissen in een gedicht. De ontmoetingen krijgen een vast ritme en gaandeweg ontstaat het idee een radiozender te beginnen, gericht op de vele Indonesische arbeidsmigranten in Taiwan, die in sectoren als zorg en bouw de Taiwanese personeelstekorten oplossen.

De radiozender krijgt langzaam vorm, zij het vooral in poëtische zin: de uitzendingen beginnen gewoon in het park, zonder bekommernis om techniek. Poëzie en de dagelijkse ervaringen van migrantenwerkers smelten samen tot een bijzondere proef, zoals de hele film een fijngevoelig experiment is, ontstaan uit improvisatie, maar tegelijk met zachte (en zichtbare) hand gestuurd.

Al filosoferend en kletsend raken de hoofdrolspelers van Park aan belangrijke thema’s als economische kwetsbaarheid en persoonlijke vrijheid. Dat alles in de kalme, haast benevelende setting van het Tainanpark in de zomer, in het magische tijdvak tussen dag en nacht.