Prison Images

In Un chant d’amour van Jean Genet worden masturberende gevangenen beloerd door hun bewakers en gaan zich, bewust van hun publiek, gedragen als artiesten in een peepshow. In Robert Bressons Un condemné a mort s’est échappé ontsnapt een ter dood veroordeelde met behulp van een lepel en een bedspiraal. Het lustobject en de ontsnappingskunstenaar, die uitgroeiden tot archetypen in de filmgeschiedenis, staan in schril contrast met de anonieme, bewust passief gehouden lichamen die door surveillancecamera’s van hedendaagse penitentiaire inrichtingen in de gaten worden gehouden. Bij afwijkend gedrag wordt hard ingegrepen.

Harun Farocki plaatst in Prison Images fragmenten uit speelfilms en documentaires naast videoregistraties uit extra beveiligde gevangenissen in Amerika. Camera’s zijn onderdeel geworden van een arsenaal aan elektronische controlemiddelen, binnen en buiten de gevangenismuren. Terwijl strafinrichtingen steeds verder buiten het zicht van de buitenwereld worden geplaatst, is de gedetineerde onderworpen aan permanente zichtbaarheid, en de onmogelijkheid om daaraan te ontsnappen.