Inextinguishable Fire

Hoe breng je de gruwelen van napalm in beeld zonder dat de toeschouwer wegkijkt? Harun Farocki opent zijn essayfilm met een even simpele als schokkende daad: hij drukt een brandende sigaret uit op zijn eigen arm. Waar een sigaret brandt op 400 graden, bereikt napalm een temperatuur van 3000 graden. Met dit gebaar zet Farocki de toon voor een methodisch onderzoek naar de chemische industrie en de versnipperde verantwoordelijkheid achter dit vernietigingswapen.

In een sobere setting reconstrueert Farocki de laboratoria en kantoren van chemiebedrijf Dow Chemical. Hij toont hoe wetenschappers, ingenieurs en arbeiders elk deel uitmaken van een systeem van massavernietiging, vaak zonder de volledige impact van hun werk te overzien. De extreme segmentering maakt het eindproduct doelbewust abstract. De een ziet een stofzuiger, de ander een machinegeweer.

Farocki betoogt dat het te laat is om napalm te blussen zodra het brandt: de strijd moet gevoerd worden op de plek waar het geproduceerd wordt. Inextinguishable Fire is een indringend vertoog over de ethiek van arbeid en de kille logica van de industrie.