Regarding Memory and Neglect

Uit een massagraf in Brazilië komt zak na zak tevoorschijn. De opgegraven botten worden in een forensisch laboratorium met grote zorg gereconstrueerd om aan de hand van kleine aanwijzingen te achterhalen wie deze mens ooit was, decennia geleden vermoord tijdens het dictatoriale bewind (1964-1985), maar nog altijd vermist. En gemist - voor de nabestaanden zijn de onopgehelderde verdwijningen een open wond.

Dat geldt ook voor de moeder die haar zoon begin deze eeuw aan politiegeweld verloor. Ze blijft de overheden aanvechten om de ware toedracht boven water te krijgen. Maar de instanties blijven de feiten wegmoffelen. Zo wordt het laboratorium met sluiting bedreigd. Men moet vergeten. Dat willen de drie hoofdpersonen niet. Ze blijven vragen om antwoorden, opheldering en gerechtigheid.

Op korrelige familiefilmpjes komen de overleden personen tot leven. Ze dansen vrolijk in de rondte, spetteren in de golven, maken grapjes op de bank. Lachen ons toe. 'Een bot is het enige tastbare bewijs dat je als mens ooit hebt bestaan', zegt de oud-bewaarder van een begraafplaats. 'Hoe durf je dat bewijs te laten verdwijnen?'