Bahía Honda

In de galmende, halfduistere vertrekken van een verlaten schip dolen mannen rond, op zoek naar bruikbare onderdelen. Ze werken op een scheepskerkhof waar ze afgedankte schepen ontmantelen en redden wat er te redden valt.

In dit niemandsland, waar de mannen in de brandende zon en te midden van enorme platen, kreunend en steunend staal staan te hakken en te slijpen, fantaseren ze over ontsnappen. Pitufo, een jonge Cubaan, is een van hen. ’s Avonds laat, dolend door een van de schepen en slechts verlicht door een zaklamp, vertellen de mannen elkaar verhalen. Op een dag besluit Pitufo het erop te wagen; in een klein bootje vertrekt hij richting een – hopelijk – beter leven.

Door de ogen van regisseur en cameraman Alejandro Alonso transformeert Pitufo’s werkterrein tot een haast apocalyptisch toneel van vuur, water, staal en rook. Pitufo’s ontsnappingspoging verwordt tot een bijna magisch heldenepos, met dank aan Alonso’s oog voor detail en sfeer. Een schaars verlicht, uitzichtloos bestaan zag er nog nooit zo sprookjesachtig uit.