Dit zijn de zes deelnemers van IDFA Project Space NL 2026

Het internationale perspectief blijft ook dit jaar een essentieel onderdeel van het programma. Dit biedt deelnemers extra kansen om zich te verbinden met IDFA’s internationale markten en een wereldwijd netwerk van makers op te bouwen. Zo vindt deze week het internationale Project Space-programma plaats in Het Documentaire Paviljoen. De deelnemers van IDFA Project Space NL volgen samen met hun internationale collega’s een reeks talks en filmvertoningen. 

Aan het einde van dit intensieve programma presenteren de deelnemers hun werk samen met internationale deelnemers aan het werkveld waaronder de Nederlandse publieke omroepen. Komend jaar worden de makers ondersteund door het BNG Cultuurfonds met een financiële bijdrage voor het maken van hun teaser en het doen van research. 

Maak kennis met de zes deelnemers. 

"De rode draad in mijn films is persoonlijke groei. In Diafonie gaat het over muziek als manier om tot jezelf te komen; in Tussen Werelden zijn taal, familie, vriendschap en community de middelen om te groeien. Met Mi Luna onderzoek ik spirituele groei via een zoektocht naar cultuur, erfgoed en vaderschap. Ik hoop mensen met mijn films aan te zetten tot hun eigen groei. Als dat lukt, zou dat mijn grootste succes zijn. 

Mijn inspiratiebronnen verschillen per project. Voor Diafonie was dat mijn eigen relatie met mijn gitaardocent, naast animatiedocumentaires als The Midnight Gospel. Voor Tussen Werelden waren het de verhalen van kinderen uit de internationale schakelklas in Zaandam. In hun ervaringen herkende ik mijn eigen verhouding tot worteling, Peru en Nederland, zonder mijn verhaal met dat van hen gelijk te stellen. Met Mi Luna geef ik vorm aan een zoektocht die ik onbewust mijn hele leven al met me meedraag, gevoed door gedachten over generatiedynamiek en inspiratie uit muziek, literatuur, mythologie en psychologie. 

Tijdens IDFA Project Space kijk ik uit naar de intensiteit van het programma. Na de eerste dagen merk ik al hoeveel energie het geeft en hoeveel focus het vraagt — precies de ruimte die dit project nodig had. Ik verheug me ook op de andere makers: op hun blik op mijn film, en op het samen dromen over wat onze projecten kunnen worden. Dat gezamenlijke zoeken vind ik een van de mooiste onderdelen van het maakproces."  
 
Selle Inti Sellink is een Nederlands-Peruaanse filmmaker, sound designer en re-recording mixer, gevestigd in Amsterdam. Na zijn afstuderen aan de Nederlandse Filmacademie in 2018 richtte hij Still Sound Design op. Zijn regiedebuut, de korte animatiedocumentaire Diafonie (2022), ging in première op het Nederlands Film Festival en werd vertoond op internationale festivals. Als sound designer werkte hij onder meer aan Holy Electricity van Tato Kotetishvili, winnaar van de Gouden Luipaard in Locarno (2024). Momenteel werkt hij aan zijn eerste lange documentaire, Mi Luna: een filmbrief aan zijn ongeboren zoon, verweven met de zoektocht naar de hond die zijn familie achterliet bij hun emigratie uit Peru. 

"Ik ben gefascineerd door de ongeschreven regels, verwachtingen en overtuigingen die bepalen hoe we ons gedragen. Misschien komt dat door mijn achtergrond als antropoloog. Ik onderzoek graag gevoelens en ervaringen waar we liever niet openlijk over spreken, omdat ze botsen met hoe we vinden dat een mens, ouder, vriend of burger zou moeten zijn. Mijn films beginnen vaak bij een persoonlijk verhaal, maar verschuiven steeds naar de bredere vraag welke maatschappelijke normen daarin zichtbaar worden. 

Mijn inspiratie vind ik zowel binnen als buiten de filmwereld. Ik voel me aangetrokken tot verhalen waarin persoonlijke ervaringen samenkomen met maatschappelijke urgentie, en tot documentaires over thema's als mentale gezondheid en familierelaties. 

Tijdens IDFA Project Space kijk ik ernaar uit om mijn blik te verruimen door de werkwijzen en perspectieven van andere makers. Filmmaken kan een solitair proces zijn; juist daarom lijkt het me waardevol om ideeën, twijfels en ambities te delen. De interessantste gesprekken ontstaan vaak wanneer iemand een vraag stelt die je zelf nooit zou hebben bedacht. Ik hoop dat we elkaar helpen om scherper te kijken, kritischer te denken en nieuwe mogelijkheden voor ons werk te ontdekken." 

Milou Gevers is documentairemaker, cultureel antropoloog en auteur. Ze studeerde in 2020 af aan de Nederlandse Filmacademie met Waarom bleef je niet voor mij?, bekroond met onder meer een Student Oscar (Golden Medal), de VPRO Documentaireprijs en de KNF Filmcritici Award. Daarna maakte ze onder andere Zomer zonder jou, Spijtmoeders en De smartphone-loze mens. Op 26 juli verschijnt haar nieuwe korte documentaire Tikkie Gevoelig, over hoe groeiende inkomensverschillen een hechte vriendschap onder druk zetten. Haar werk kenmerkt zich door een brutale, vaak lichtvoetige benadering van onderwerpen die doorgaans als moeilijk of taboe worden beschouwd. Onlangs verscheen ook haar eerste boek, Aai een badeend in de trein – en 51 andere eigenzinnige manieren om je smartphone te negeren, waarin ze met humor en antropologische nieuwsgierigheid onderzoekt wat er gebeurt als we ons losmaken van onze digitale gewoontes.

"Als autodidact is maken eigenlijk heel natuurlijk op mijn pad gekomen. Fotografie was er al van jongs af aan, maar pas tijdens een tussenjaar van mijn studie kwam het echt terug in mijn leven. Mijn opa gaf me vier analoge camera's, waaronder een Minolta uit 1966, en ik werd meteen verliefd op het hele proces. Het dwong me om te vertragen en bewuster te kijken. Toen ik als volwassene naar Senegal ging, besefte ik hoe weinig beeld veel mensen in Nederland van het land hadden. Fotografie werd voor mij een manier om Senegal te laten zien door mijn ogen. Na een aantal exposities merkte ik dat foto's vaak pas het begin van het gesprek waren. Achter elk beeld zat een groter verhaal. Zo vond ik mijn weg naar film. Ik bedenk geen verhalen, ik zoek ze. 

Ik haal veel inspiratie uit films als Hoop Dreams van Steve James en Stop Filming Us van Joris Postema. Wat me daarin aanspreekt, is hoe makers langdurig investeren in relaties en verhalen van binnenuit vertellen. Als Senegalees-Nederlander herken ik me in die zoektocht naar perspectief en voel ik me geroepen om een brug te slaan tussen Afrika en het Westen. 

Tijdens IDFA Project Space kijk ik er vooral naar uit om onderdeel te worden van een community. Ik heb niet op de filmacademie gezeten; mijn opleiding was vooral 'YouTube University', en dat kan best eenzaam zijn. Ik wil leren van de andere deelnemers, begeleiders en coaches. Mijn manier van werken is heel intuïtief, zonder vaste kaders of plannen. Daarom stel ik me op als een spons en laat ik alles op me afkomen." 
 
Sethi Djegane Gueye is een autodidact Nederlands-Senegalese fotograaf en filmmaker. Met analoge fotografie legt hij hedendaagse Afrikaanse verhalen vast vanuit een perspectief dat vaak onderbelicht blijft. Vanuit zijn persoonlijke band met Senegal onderzoekt hij hoe beeldvorming ontstaat en maakt hij ruimte voor verhalen van binnenuit. Wat begon met fotografie groeide uit tot film, waarmee hij verhalen langer kan volgen en meer gelaagdheid kan geven. Momenteel ontwikkelt hij samen met Docmakers zijn eerste lange documentaire, L'Étoile de la Rue, over een jong basketbaltalent uit Dakar dat zijn NBA-droom in de Verenigde Staten probeert waar te maken. 

"Documentaires maken betekent voor mij dat ik dieper het leven induik. Het vraagt de moed om de verschillende lagen van de werkelijkheid onder ogen te zien en via film te laten zien hoe ik me daartoe verhoud. Onderzoek doen, documentaires maken en die delen met een publiek voelt voor mij als een proces van persoonlijke én collectieve heling. Het helpt me om de wereld vanuit verschillende perspectieven te zien en zo een nieuwe blik op de werkelijkheid te ontwikkelen. 

Ik voel me aangetrokken tot tegenstellingen. Aan de ene kant inspireren makers me die zich niet voegen naar de regels van de filmindustrie, maar vanuit een innerlijke noodzaak creëren. Vooral DIY-makers en kunstenaars die vaak over het hoofd worden gezien, omdat ze niet de taal of academische achtergrond hebben die de industrie verwacht. Aan de andere kant bewonder ik films die tot in de kleinste details vakmatig zijn uitgewerkt en tegelijk een krachtige boodschap uitdragen. Uiteindelijk hoop ik beide werelden in mijn eigen werk samen te brengen. 

Tijdens IDFA Project Space kijk ik er het meest naar uit om elkaar te inspireren. Ik ben benieuwd hoe we elkaars creatieve visie kunnen aanscherpen door samen te spelen, te onderzoeken en van elkaars zoektocht te leren." 

Razan Hassan is een Syrisch-Nederlandse filmmaker en multidisciplinair kunstenaar, gevestigd in Amsterdam. Haar films werden vertoond en bekroond op festivals en in musea wereldwijd, waaronder Movies that Matter, het St. Louis International Film Festival en het Van Gogh Museum. Na haar afstuderen aan de Nederlandse Filmacademie in 2023 verdiepte ze zich in mindfulness, Jungiaanse psychologie, soefisme en het boeddhisme. Vanuit die zoektocht ontwikkelde ze de Life is Cinema-methode, waarin film en mindfulness samenkomen in workshops en interactieve filmperformances die deelnemers uitnodigen tot een gedeelde emotionele ervaring. Met haar films, kunst en workshops creëert Razan ruimtes voor verbinding, culturele uitwisseling en persoonlijke reflectie.

"Ik maak films om de wereld om me heen te verwerken. Mijn fascinaties, angsten en woede krijgen daarin een plek. Ik ben niet altijd iemand die zich gemakkelijk in woorden uitdrukt, maar via een scène kan ik laten zien wat ik zie, voel en denk. Film is voor mij een manier om betekenis te geven aan de wereld en aan mijn eigen ervaringen.

Mijn grootste inspiratiebron is de wereld om me heen. Dat klinkt misschien cliché, maar wat me raakt, verandert met de fase van mijn leven. Als ik makers moet noemen, zijn Abbas Kiarostami en Sakir Khader belangrijk voor mij. Bij Kiarostami fascineert me hoe hij de werkelijkheid de ruimte geeft en de gelaagdheid van het leven voelbaar maakt. Zijn films ademen. Bij Sakir Khader bewonder ik juist het authentieke, ongefilterde en compromisloze karakter van zijn werk.

Tijdens IDFA Project Space kijk ik er vooral naar uit om samen met andere makers dicht op het creatieve proces te zitten. Om elkaars perspectieven te horen, feedback te krijgen en samen na te denken over elkaars werk. Dat is ook waar ik het meest van hoop te leren: hoe anderen kijken, werken en verhalen vertellen. Tegelijkertijd hoop ik mijn eigen blik en ervaringen met de groep te delen. En eerlijk gezegd kijk ik ook uit naar de structuur die zo'n gezamenlijk traject biedt, omdat ik die soms mis wanneer ik alleen werk."

Nour Alkheder is een filmmaker die haar onderwerpen benadert vanuit intimiteit en emotie. In haar werk onderzoekt ze hoe gevoelens als nostalgie, ontheemding en verbondenheid zich laten verbeelden, op het snijvlak van documentaire en fictie. Ze studeerde in 2024 af aan de Nederlandse Filmacademie met Teken mij een thuisland (ارسملي بلاد), een documentaire over de grenzen van integratie en zelfontdekking in een nieuw land. Eerder maakte ze Ik Meer van Jou (2023), waarin nostalgie centraal staat. In al haar films zoekt Nour naar manieren om emoties tastbaar te maken en de kijker te verbinden met de innerlijke wereld van haar personages.

"Mijn fascinatie begint vaak bij een plek en de bijzondere wereld die zo'n plek kan oproepen. Die plekken gaan een eigen leven leiden in mijn hoofd; ze voelen als voorbodes van nieuwe inzichten. Die inzichten probeer ik met mijn films achterna te gaan.

Ik laat me inspireren door makers als Verena Paravel, Cao Guimarães, Andrea Arnold, Victor Kossakovsky en Agnès Varda, maar ook door schrijvers als Claire-Louise Bennett en Nathalie Sarraute. Hun werk draait niet om grote gebeurtenissen, maar om kleine verschuivingen in waarneming. Juist dat spreekt me enorm aan.

Tijdens IDFA Project Space kijk ik ernaar uit om enthousiast te raken van elkaars plannen, geïnspireerd te worden en veel te leren over documentaire maken en hoe ik daarin mijn eigen weg kan vinden. Ik verheug me op de gesprekken met filmmakers, maar ook op de ontmoeting met de internationale groep. Ik heb het gevoel dat de andere deelnemers me kunnen leren hoe je een verhaal nog persoonlijker maakt: niet te veel blijven hangen in poëzie of mijn eigen droomwereld, maar verder kijken en echt voelen. Iedereen brengt zulke sterke, persoonlijke plannen mee. Daarnaast lijkt het me waardevol om de vragen en twijfels die ik onderweg tegenkom met anderen te kunnen delen."

Sammy-Lena Stasse is een beginnend documentairemaker uit Amsterdam. Tijdens haar bachelor Antropologie liftte ze de wereld rond, om voor haar master Visuele Antropologie uiteindelijk langs een weg in Northumbria te belanden. Daar bracht ze drie maanden door, waar ze dagdromen en verveling onderzocht als academische methode. Haar afstudeerfilm The Lindisfarne Causeway werd vertoond op meerdere festivals en geselecteerd voor de RAI Best Student Film Award. Momenteel legt ze de laatste hand aan haar tweede korte documentaire, The Restroom (Teledoc Campus), en werkt ze bij het Eye Filmmuseum.