Heddy Honigmann over de Living Legend Award

    • Festival
    • 26 november 2013
    • Door Geoffrey Macnab

    Hoe voelt het om een 'levende legende' te zijn? Heddy Honigmann moet er even over nadenken. Het is pas een paar dagen geleden dat IDFA haar op de openingsavond de Living Legend Award toekende.

    Ja, Honigmann was heel gelukkig met de eer. "Niet vanwege de titel. Maar vanwege de erkenning door IDFA. IDFA is mijn huis, mijn thuis", vertelt de Nederlandse, in Peru geboren documentairemaker. Ze ervoer een "warm bad" toen ze het podium opliep om festivaldirecteur Ally Derks te omarmen. "Ik was zo gelukkig, dat kun je je gewoon niet voorstellen!" En nee, ze wist van tevoren niet dat ze de ereprijs zou krijgen.

    Het zijn van een IDFA-legende voelt, aldus Honigmann, als "drie of vier extra grijze haren". Maar dat wil niet zeggen dat ze van plan is te stoppen met films maken. "Het heeft me juist enorm gemotiveerd om door te gaan. Het is de belangrijkste prijs die ik ooit heb gekregen."

    De ochtend nadat ze de Living Legend Award had ontvangen, ontbeet Honigmann met de enige eerdere ontvanger, de Amerikaanse filmmaker Frederick Wiseman. Ze voelde zich gesterkt door zijn niet aflatende energie. Hij vertelde haar dat hij Amsterdam moest verlaten, omdat hij in Parijs zijn nieuwe documentaire af moest ronden voordat hij zou vertrekken – op skivakantie.

    Honigmann zelf is momenteel bezig met de montage van haar lange documentaire Around the World in 50 Concerts. Het onderwerp is ogenschijnlijk de recente wereldtournée van het Koninklijk Concertgebouworkest. Maar dat is alleen het beginpunt. "Ik maak een portret van het orkest, maar ook van de concertbezoekers", aldus Honigmann. Of ze nu in Soweto, Sint-Petersburg of Buenos Aires was, altijd ging ze op zoek naar verrassende muziekliefhebbers. "Ik wilde voorbij het cliché dat alleen bourgeois burgers naar klassieke muziek luisteren. Ik heb prachtige mensen gevonden, die ons naar de concerten leiden." Een van hen is een taxichauffeur (net als in haar beroemde documentaire uit 1993, Metaal en melancholie). Een ander is een oma die tijdens de periode van 'verdwijningen' in Argentinië een groot verlies leed in haar familie en nu troost vindt in muziek.

    Honigmann groeide op in Peru. (Haar moeder kwam uit Polen; haar vader uit Oostenrijk. Ze ontmoetten elkaar in Lima.) Als tiener was ze een fanatieke cinefiel. "Al mijn zakgeld ging naar de bioscoop. Ik zag alles: oorlogsfilms, horror... Later begon ik de weinige filmhuizen in Lima te bezoeken. Sommige films raakten me zo diep dat ze binnenin mij een revolutie veroorzaakten. Ik herinner me Gertrud van Carl Dreyer en La terra trema en Death in Venice van Visconti."

    De latere filmmaker begon haar carrière als dichter. Op een gegeven moment vertrok ze naar Europa, naar de filmschool in Rome. Ze maakte in het begin, naast documentaires, ook speelfilms, zoals Hersenschimmen en Tot ziens. "Ik zal allebei blijven doen. Ik zie niet zo'n groot verschil", verklaart de regisseur. "Als je met ervaren documentairemakers spreekt, benadrukken die ook de verschillen niet." Ook in documentaires, zegt Honigmann, doen regisseurs soms aan mise-en-scène. Ze noemt een voorbeeld uit haar eigen documentaire Dame la mano. Een van haar protagonisten was een choreograaf die aan kanker leed. "Ze was altijd in beweging. Toen ik haar ging interviewen, leek het me vreselijk voor haar om stil te moeten zitten. Ik ging naar haar toe en zei: "Nu gaan we praten. Zou je ondertussen wat rekoefeningen willen doen?" En zij zei: "Oh Heddy, dankjewel! Ik was zo bang dat ik moest stilzitten."

    Aan de andere kant had je de muzikanten die in haar documentaire Het ondergronds orkest stijf en formeel werden, zo gauw de camera draaide. Daarom repeteerde Honigmann met ze, zodat ze zich zouden ontspannen en meer zichzelf zouden zijn als ze gefilmd werden. "Je zou kunnen zeggen dat ik ze regisseerde om meer zichzelf te zijn. Er is dus mise-en-scène in documentaires. Je hebt zo veel keuzes. De werkelijkheid is zo ingewikkeld dat je moet vereenvoudigen om het te kunnen begrijpen!"

    Gerelateerd

    In Memoriam: filmmaker Heddy Honigmann (70)

    • Nieuws
    • 24 mei 2022
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies