‘Soms wilde ik stoppen om hem een knuffel te geven'

    • Festival
    • 25 november 2017
    • Door Olga van Ditzhuijzen

    Winnaar IDFA Award for Best First Appearance: The Distant Barking of Dogs | In de grensstreek van Oekraïne knallen voortdurend bommen in de verte. Deense filmmaker Simon Lereng Wilmont volgde de tienjarige Oleg en zijn oma in hun omgang met altijd aanwezige angst. 

    Een korte vliegtrip, een paar uur met de auto en je staat aan het front. Verrassend hoe makkelijk je vanuit Denemarken in de gevechtslinie van Oost-Oekraïne belandt, zegt filmmaker Simon Lereng Wilmont.

    Na twee films in het Kids & Docs- programma maakte hij met The Distant Barking of Dogs zijn eerste lange film 'voor grote mensen'. Opnieuw spelen jonge kinderen de hoofdrol: de tienjarige Oleg en zijn neefje Yarik. “Ik ben gefascineerd door die leeftijd: het moment waarop je de blik naar buiten richt en de wereld om je heen ziet; het besef dat een zomer niet eeuwig duurt.”

    In zijn eerdere films volgde Wilmont kinderen in een veilige omgeving die na een ingrijpende ervaring hun balans zoeken; nu zocht hij naar het omgekeerde: “Ik wilde weten hoe een kind in een chaotische omgeving veiligheid vindt.” Die chaos leek Wilmont in Oekraïne ruimschoots voorradig.

    Boven het huis van Oleg en zijn oma op het Oekraïense platteland dreunen elke avond de vliegtuigbommen. In de vele close-ups kruipt de toeschouwer bijna ín Oleg, wiens grote ogen altijd alert blijven op de volgende ontploffing. Het illustreert de onomkeerbare impact van oorlog op een kind – maar liet de maker zelf ook niet onberoerd: “Ik was doodsbang in het begin”, zegt Wilmont. “Behalve de luchtaanvallen zijn er ook mijnen die overal kunnen liggen. Sterker nog: bij de begraafplaats waar Oleg regelmatig komt, is gisteren nog iemand omgekomen toen hij op een mijn stapte.”

    De camera volgt Oleg onnadrukkelijk tijdens kindergesprekken, schieten met de katapult en stoere praatjes van buurjongen Kolshta. “Ik probeerde het leuk en cool te maken dat ik erbij was”, verklaart Wilmont zijn onzichtbaarheid. “En soms deed ik een spelletje: wie het langst de camera negeert.” Zoals dat verrassend vaak gaat bij filmopnames, duurde het niet lang voordat Oleg de camera vergat. “Ik kon vlak bij hem staan en dan keek hij dwars door me heen.” Olegs oma vertolkt de volwassen perceptie van oorlog in voice-over. “Ik wilde die beleving op twee niveaus laten zien: terwijl Oleg spelenderwijs van alles leert binnen de oorlogssituatie, vertelt oma hoe zij de ontwikkelingen ervaart.”

    Honden

    Op de intieme momenten waarin Oleg onder zijn kussen kruipt van angst, vond Wilmont het soms moeilijk te blijven filmen. “Dan wilde ik liever stoppen om hem een knuffel te geven.”

    De blaffende honden in de titel verwijzen naar een citaat van Shakespeare – ‘Cry havoc and let slip the dogs of war’ – maar vooral naar honden in de verte die weliswaar angst aanjagen, maar niet dichterbij komen. Vooralsnog. “Wist je dat het leger honden heeft die zijn getraind op het herkennen van bommen?” zegt Wilmont. “Ze horen het ontstekingsmechanisme en kunnen dan waarschuwen voor een luchtaanval.”

    De filmmaker had zich voorgenomen de familie te blijven volgen, hoe gevaarlijk de situatie ook zou worden. Hij merkte dat oorlog went, ook bij hem: “Na de laatste draaidag hebben we buiten een feestmaal gegeten, dat was geweldig! Pas later besefte ik dat er de hele avond beschietingen waren geweest.”

    Gerelateerd

    En de winnaars zijn...

    • Festival
    • 22 november 2017
    • De redactie

    IDFA 2017 in woord

    • Overig
    • 30 november 2017
    • De redactie

    Deze website maakt gebruik van cookies.

    Door het gebruik van cookies kunnen wij meten hoe onze site wordt gebruikt, hoe deze nog verder kan worden verbeterd en om de inhoud van online advertentie uitingen te personaliseren.

    Lees
     hier alles over ons cookiebeleid. Indien je kiest voor weigeren, plaatsen we alleen functionele en analytische cookies