Into Eternity

In Finland wordt diep in de rotsgrond gebouwd aan een gigantisch en ondoordringbaar depot. In Onkalo, letterlijk ‘spelonk’ zal radioactief restmateriaal van Finse kernreactoren nog tenminste honderdduizend jaar opgeslagen liggen, net zolang tot het niet meer schadelijk is voor de mens. Het is ’s werelds eerste eindberging van langlevend en hoogradioactief afval. Een project van ongekende proporties, dat in de twintigste eeuw begon en tot aan het jaar 2100 in bedrijf zal zijn, voordat het depot hermetisch wordt afgesloten.

Regisseur Michael Madsen structureert zijn film als een brief aan toekomstige generaties, en richt zich met name op de filosofische en existentiële vragen die Onkalo oproept. Hoe kun je als beschaving die pas een paar millennia bestaat overzien hoe de wereld er over honderdduizend jaar uitziet? Hoe zorg je ervoor dat de bunker onverstoord blijft in een verre toekomst, waarin de huidige talen, culturen en misschien zelfs levensvormen verdwenen zullen zijn? Via een reeks intermezzo’s verpakt hij dit futuristische gegeven in een mythische vertelling over de vergankelijkheid van het menselijke vernuft.