Nocturne for a Forest

Het Karmelietenklooster in het Portugese Buçaco-woud was streng verboden voor vrouwen. “Wie hier binnentreedt zal eeuwig branden in de hel”, zo liet Paus Gregorius XV in 1622 in steen beitelen in de muur die het bos omringt. Kort daarna konden de monniken wel genieten van het schilderij Sagrada Família, waarop een Maria met kind, die melk uit haar ontblote borst laat vloeien.

Hoewel vrouwen fysiek geweerd werden, hebben hun geesten zich in de verbeelding van Catarina Vasconcelos niet laten verjagen. Onzichtbaar en onhoorbaar schuilen ze nog altijd in het lommerrijke bos, waar ze zich in een geanimeerde discussie storten. In deze magische, poëtische en ook ironische korte film blijkt hun aanwezigheid uit het oplichten van de bladeren, terwijl tekst in beeld hun conversatie onthult.

De terugblik op ervaringen en dromen uit het verleden krijgt al snel een radicale eigentijdse wending. Zelfs Josefa de Óbidos, schepper van het bovengenoemde schilderij, wordt ter verantwoording geroepen in deze creatieve combinatie van fictie en documentaire, engagement en experiment. Een rijke bron van betekenisvolle associaties.